Voor ik begin wil ik je vertellen dat mijn verhaal uiteraard niet gelijk is aan jouw verhaal. Ik deel dit omdat er zaken kunnen zijn die je herkent of die je laten zien dat iedereen het kan overkomen. Jong en oud, arm en rijk. De problemen liggen in de onderliggende structuur. Het heeft daarom ook geen nut om hier een compleet levensverhaal met je te delen en zal ik me beperken te de essentiële zaken rondom mijn eigen (zware) depressie die zo’n 13 jaar in mij heeft geleefd.
Ik ben opgegroeid in een omgeving wat in het standaard huisje, boompje en beestje past. Ouders bij elkaar en niet bijzonder veel ruzie tussen hen. Ik ging op tijd naar school, had kleren en eten. Op school voelde me gepest en/of buitengesloten en ik probeerde, zover ik kon of durfde, mee te doen, maar het bracht me weinig. Ik had weinig vrienden en voelde me vaak alleen. Altijd heb ik gedacht dat iedereen dit voelde, maar ik voelde me alsnog anders dan de rest. Alsof ik iets miste.
Op den duur kwam ik op een punt dat je uit gaat, maar door de afstand naar een bruisend uitgaansleven en een gebrek aan de juiste mensen kwam ik er eigenlijk niet en zat ik vaak alleen op mijn slaapkamer te gamen. Het gaf me rust en ik voelde me fijn. Dus “stappen” miste ik dan ook niet.
Op latere leeftijd kreeg ik zelf huisje, boompje en beestje. Uiteindelijk 2 schatten van kinderen en ik had een eigen bedrijfje naast een magazijnbaan opgebouwd en kon er, op den duur, zelfs de hypotheek van betalen. Toch was ik uitgeput, leeg en heel langzaam voelde ik steeds minder plezier. Steeds minder zaken konden mij interesseren. En simpelweg lachen kon ik alleen op hele goede dagen. Ik hield me voor dat ik teveel werkuren maakte, slecht had geslapen of gewoon teveel zorgen liep te maken. Wat er echt gebeurde kon ik op dat moment niet zien.
Pas na een reeks van opstapelende problemen verliet mijn partner mij. Een dag later kwam zelfmoord als optie voor mij op tafel. Ik zat in een put en had geen enkel idee hoe daar uit te komen. Gelukkig was ik helder genoeg en kwam ik, via de huisarts, bij de crisisdienst. Helaas stuurden zij mij zonder hulp naar huis en stond ik er alleen voor, behalve 1 of 2 goede vrienden. Toch was er 1 gedachte die mij echt “staande” hield, ondanks dat ik regelmatig mijn tranen, met mijn buik, van de vloer dwijlde.
Die gedachte was simpel: Mijn kinderen verdienen een papa en die zullen ze krijgen ook! Anders is de kans groot dat ze dit ook mee gaan maken.
Heb je last van zelfmoordgedachten? Bel alsjeblieft 113
(ook als je je zorgen maakt over een familielid of vriend(in))
Twee maanden later, waarin mijn hele leven compleet tot stilstand was gekomen, kwamen de woorden, over anti-depressiva, van mijn huisarts pas binnen. Depressie… er viel een enorme last van mijn schouders. Jarenlang ben ik steeds verder, ongemerkt, afgegleden in een kuil waar ik niet meer omheen kon. Nu had “het beest” een naam gekregen en dat gaf me handvatten om mezelf te ondersteunen tot ik na 4,5 maanden eindelijk bij een psycholoog kon gaan beginnen. En 6 maanden later had ik mijn (zware) depressie onder controle en kon ik voorzichtig mijn leven weer op gaan bouwen en stukje bij beetje weer gaan genieten van het leven.
Depressie coach
Ruim twee jaar na mijn eigen traject bij mijn psycholoog (en drie jaar na het telefoontje naar mijn huisarts) bleef één zin van haar malen. Deze zin uitte zij, omdat ze mij hoorde vertellen over gedachten en acties die ik nog zou moeten gaan leren bij een andere therapeut. En deze zin is gaandeweg door talloze professionals in mijn reis bevestigd. Deze zin was: “Moet je zelf geen psycholoog worden?”.
Als ervaringsdeskundige weet ik hoe het voelt om in een (zware) depressie te zitten en zelfs zelfmoord te overwegen, maar ik weet nu ook waarom het ontstaat, hoe je eruit kunt komen en nog belangrijker hoe je eruit kunt blijven. Het doel is dat je je leven opnieuw gaat leren inrichten, zodat je een versie krijgt waar je in leeft in plaats van overleeft.
Het is niet klein, het is niet makkelijk, maar het is verre van hopeloos. En daar kan ik jou begeleiden. Je de handvatten aanwijzen, zodat je zelf grip krijgt op jouw leven en dat je stukje bij beetje je leven weer “leven” in kan blazen.